De dunne lijn tussen wat je wil en wat je vindt dat je moet doen

“Kiezen voor wat je écht graag wil doen”. Dat is de zin waarmee ik een maand geleden mijn bedrijf presenteerde. Er zijn ontzettend veel reacties op gekomen en ik ben me af gaan vragen hoe dat precies komt. Inmiddels ben ik er achter dat dat komt omdat het een bericht is dat vanuit mij kwam. Het is authentiek en eerlijk en ik denk dat dat is waar veel andere mensen met mij naar op zoek zijn.

Met name mijn generatie, de veelbesproken millennials, heeft door onder andere social media een eindeloze eisenlijst aan zichzelf opgesteld. We moeten er goed uit zien, een zo hoog mogelijk diploma halen, een carrière starten, een enorme vriendenkring hebben en de halve wereld over reizen. De ruimte die we creëren om na te denken over wat we zelf graag willen doen met ons leven nemen we niet echt. We doen wat we vinden wat we moeten doen. Het gevolg daarvan is (denk ik) dat er veel van mijn generatie zijn die niet goed weten wat ze willen, met tegenzin een baan hebben, alle ballen in de lucht willen houden en vervolgens uitvallen met een burn-out. Het is dan ook niet voor niets dat onlangs nog in de metro een artikel gewijd is aan het grote aantal millennials dat naar de psycholoog gaat.

En dat terwijl wij juist de generatie zijn die alles kunnen kiezen wat we willen. Dat brengt keuzestress met zich mee, want de druk om de juiste keuze te maken en alles eruit te halen wat erin zit is hoog. Daarom ben ik gaan nadenken over hoe ik keuzes op een andere manier kan maken.

Terug naar de basis

Als ik loslaat wat ik denk te moeten bereiken (een carrière, gezin, goed lichaam etc.), blijft er over wat ik nodig heb: namelijk geld om een dak boven mijn hoofd te hebben en eten te kunnen kopen. Dat is wat moet. De keuzes die ik daar buiten maak, die maak ik omdat ik dat graag wil. Als je het dus niet ziet zitten om die master te doen, of om minimaal 50 uur per week op een kantoor achter een computer te zitten, of als je extreem veel last van heimwee hebt en niet in je eentje zes maanden wil gaan backpacken, dan hóéft dat ook niet. Als je terug gaat naar de basis en bedenkt waar jij energie van krijgt en wat bij jou past, krijg je een beter beeld van welke keuzes voor jou wel of niet kunnen werken.

Wat zou ik doen als alles kan

Waar we ook heel goed in zijn, is bedenken waarom dingen niet mogelijk zijn. Ik vergelijk mezelf met anderen die op hun 27e al drie bedrijven hebben opgestart en twee masters hebben. Daardoor denk ik: “Ik heb dat allemaal niet, ik heb geen idee hoe dat allemaal mogelijk is” en vervolgens doe ik het niet. Als ik ergens achter ben gekomen, is dat zolang ik in de basis voor mezelf kan zorgen (zie het vorige punt) alles mogelijk is. Van 40 uur op kantoor in een baan die ik niet leuk vind, heb ik nu een super toffe baan als eventmanager en heb ik een eigen bedrijf: alles is dus wel mogelijk, als ik kies voor de dingen die ik graag wil. Het gaat dan namelijk als vanzelf.

Durf jezelf uit te spreken

We denken nog veel teveel: “ik ben de enige die hier mee zit, ik zal wel gek zijn”. Laat dat los! Je bent nooit de enige met een probleem. Vanaf het moment dat ik mijn mond open durfde te doen en uitsprak waar ik mee zat, ben ik er achter gekomen dat ik daar helemaal niet de enige in ben. Dat heeft zoveel rust gebracht. Ik ben er achter gekomen dat er andere mensen zijn met een oplossing voor mijn problemen en daardoor maak ik ze veel minder groot.

Vanuit mijn eigen bedrijf probeer ik precies met de bovenstaande gedachten in mijn achterhoofd mensen te helpen met solliciteren. Het is zo belangrijk om ten eerste te solliciteren voor een baan die echt bij jou past en ten tweede in een sollicitatie jouw eigen authentieke zelf te laten zien. Op het moment dat je jezelf in een baan pusht die niet bij jou past, omdat je denkt dat dat is wat je moet doen, gaat het je zoveel energie kosten. En hoe zonde is dat, als wij nu juist de vrijheid hebben om alles te kunnen doen wat we graag zouden willen?